Compassie

Op de vraag hoe het met haar gaat, antwoordt een vriendin dat ze ‘het’ niet meer durft te zeggen. Ze zegt: ‘Ik kom al jaren met hetzelfde verhaal, en dan denk ik dat jij denkt daar heb je d’r weer. Ik ben bang dat je het allemaal onzin vindt’.

Even heb ik het idee dat ik een misverstand uit de weg moet ruimen dat ik geen compassie meer voel. Alsof ik door inzicht in de 3 Principes niet meer weet wat het is om een ongemakkelijk gevoel te hebben, of het gevoel dat je het even niet meer weet. Dat is bij mij nog steeds het geval. Ik vertel haar dat ook, het verschil is nu dat het geen probléém meer is.

Vervolgens vertel ik haar ook dat ik nog steeds van verhalen houd, het geeft niet dat het hetzelfde verhaal is. Het enige dat ik niet meer geloof is dat er verband is tussen (de inhoud van het) verhaal en hoe je je voelt.

Jung schreef het al ooit: perceptie is projectie, volgens mij bedoelde hij dat hoe jij de wereld ziet, zo ervaar je het ook. Terwijl het oude idee is dat een rotte situatie een rot gevoel geeft, maar het is juist andersom. De 3 principes worden ook wel de ‘inside out understanding‘ genoemd. Namelijk dat wat jij ervaart als leven komt voor 100% van binnenuit.

Wanneer er eenmaal een besef ontstaat dat wat wij in werkelijkheid zijn niet aangetast (of verbeterd) kan worden door een slecht (of goed) verhaal dan is er ineens ruimte om alles te ervaren zoals het verschijnt. Met woorden is dit weer moeilijk te duiden maar vertrouw erop dat als jij ‘het niet meer weet’ er iets verschijnt dat het wel weet. Eén van de bijwerkingen van het inzicht in de 3 Principes is dat ik zelden meer angst voel als de gedachte ‘ik weet dit niet’ opkomt.

Merk jij dat je je verhaal vaker vertelt, en dat je het idee hebt dat je vrienden er niet op zitten te wachten? Praat er eens met mij over!

profiel foto monique